جهش ضمیر در اشعار فارسی

در همه ابیات جهش ضمیر به چشم می‌خورد به جز: 1) چو بر دشمنی باشدت دسترس مرنجانش کاو را همین غصه بس 2) عدو سرگشته پیرامنت به از خون او کشته در گردنت 3)کنونت به مهر آدم پیشباز نمی‌دانیم از بد اندیش باز؟ 4) دلیل آمدی سعدیا در سخن چو تیغت به دست است فتحی بکن