لف در لغت به معنی “پیچیدن“ و نشر به معنی “گستردن“ است. در اصطلاح بدیع هرگاه شاعر یا نویسنده دو یا چند لفظ ذکر کند،سپس دو یا چند لفظ دیگر بیاورد که که هرکدام از اینها به یکی از آن لفظ ها مربوط شود،آرایه لف و نشر بوجود می آید. در لف و نشر معمولا معنی بخش اول ناتمام است و نیازمند ادامه مطلب؛بنابراین ذهن شنونده در تکاپو،منتظر ادامه مطلب است.با آمدن دنباله مطلب در بخش دوم،انتظار برآورده می شود و این تلاش ذهنی و دریافت،سبب لذت بردن خواننده می شود.