گریبان، اسبی که رنگ آن میان زرد و بور باشد، اورنگ، چانه

يقه، اسب سرخ رنگ، تخت، گونه

کیسه، مطلق اسب، فر و شکوه، ذقن

لباس، اسبی که رنگ آن میان زرد و بور باشد، تخت، چانه

رند، شرزه، معونت

بی‌روزی، گرزه، معونت

بی‌روزی، ارغند، صحبت

بیگاه، شرزه، مظاهرت

دو

سه

چهار

پنج

خصم عاجز را قوی دان تانگردی پایمال  /  گر چه شیری بر حضر از حیلۀ روباه باش

از نصیحت دل مغرور نگردد بیدار  /  رهرو مانده کند خواب به آواز جرس

محاسبان قیامت حساب می‌طلبند  /  در این بساط مکن خرج بی‌حساب نفس

به آزادان کسی را می‌رسد پیوند چون قمری  /  که باشد حلقۀ فتراک از طوق گریبانش

تو را که راه به سنگ محک بود فردا   /  مکن ملاحظه از بوتۀ گداز اینجا

زر بی‌غش ز پاکی خط پاکی در بغل دارد  /  نیاندیشد ز دوزخ هر که گردد پاک دین اینجا

نثار جيب صدف کن به شوہ‌زار مریض  /  تو را که آب گهر هست چون سحاب اینجا

از دشت علايق به حذر باش که هر خوار  /  سر پنجۀ شاهین و عقاب است در اینجا

فریدریش شیللر - سهراب سپهری - مهرداد اوستا

آلفونس دوده - اخوان ثالث - مهرداد اوستا

فریدریش شیللر - سهراب سپهری - قیصر امین‌پور

شکسپیر - اخوان ثالث - قیصر امین‌پور

ادبیات داستانی - مناجات‌نامه - صور خیال در شعر فارسی

داستان و نقد داستان - قابوس‌نامه - صور خیال در شعر فارسی

ارزیابی شتاب‌زده - الهی‌نامه - پیوند زیتون بر شاخۀ ترنج

شهری در آسمان - مناجات نامه - پیوند زیتون بر شاخۀ ترنج

مثنوی

قطعه

رباعی

غزل

استعاره، کنایه، تضاد

تشبیه، واج‌آرایی، پارادوکس

 تشبیه، مجاز، تضاد

استعاره، کنایه، پارادوکس

تشبیه - کنایه - ایهام

استعاره - کنایه - ایهام تناسب

 تشبیه - مجاز - تضاد

استعاره - مجاز - ایهام

می‌زند سینه به دریا ز تهیدستی موج  /  ماهی از فلس گرفتار به شست است اینجا (اسلوب معادله - استعاره)

درمان ما که سوخته‌ایم از فراق می  /  چون داغ لاله در دل ساغر نشستن است (ایهام - استعاره)

سیه شد بس که عالم از چراغ مردۀ دل‌ها  /  نمی‌بینند پیش پای خود را شمع محفل‌ها (تشبيه - استعاره)

ای زبون در حلقه زنجیر زلفت شیرها  /  سر به صحرا دادۀ چشم خوشت نخجیرها (اغراق - جناس)

درک شباهت‌ها

درک تفاوت‌ها

نگارش ذهنی

قیاس

ماه و خورشید - تخت و تاج - دست و پا

سپهر و آسمان - ایما و اشاره - ورد و دعا

شمشیر و سنان - کشته و درو - عقیق و یاقوت

نرگس و شقایق - فرهاد و شیرین - آب و گل

دیر رسیدن، بهتر از هرگز نرسیدن است.

مسافران گرامی! مراقب اشیای قیمتی خود باشید.

بازگشت قهرمانانه والیبالیست‌های عزیز را گرامی می‌داریم.

داوطلبان محترم! لطفا برگه‌های امتحانی را بردارید.

می لعل - زلف سنبل - مرغ چمن

سر حسرت - غم هجران - سرسودا

جام مرصّع - زلف مشکین - بادۀ ناب

گلستان ارم - صبر دریا - غم عشق

ساقی ار باده از این دست به جام اندازد  /  عارفان را همه در شرب مدام اندازد

سراسر بخشش جانان طريق لطف و احسان بود  /  اگر تسبیح می‌فرمود اگر زنّار می‌آورد

نسیم باد صبا دوشم آگهی آورد  /  که روز محنت و غم رو به کوتهی آورد

باده با محتسب شهر ننوشی زنهار  /  بخورد باده‌ات و سنگ به جام اندازد

سودای عشق عاشق - داغ دل سوخته

شرح درد اشتیاق - روزگار وصل خویش

شوق پایان‌ناپذیر عاشق - نخستین جهان آفرینش

حدیث راه پرخون - قصه‌های عشق مجنون

مسند - نهاد - متمم

نهاد - مفعول - نهاد

نهاد - مسند - مفعول

مسند ۔ مسند - متمم

مبارک دید صبح و شام خود را

رام به خود نموده‌ام باز رمیدۀ تو را

عقلم همه سودا شد از آن طره طرار

عمل شیخ مناجات ریا بود ریا

ب، الف، د، ج

ب، د، الف، ج

ج، الف، د، ب

ج، ب، د، الف

ماجرای من و معشوق مرا پایان نیست  /  هر چه آغاز ندارد نپذیرد انجام

حافظ از سرپنجۀ عشق نگار  /  همچو مور افتاده شد در پای پیل

به درد عشق بساز و خموش کن حافظ  /  رموز عشق مکن فاش پیش اهل عقول

تحصیل عشق و رندی آسان نمود اول  /  آخر بسوخت جانم در کسب این فضایل

ای فکنده امل دراز آهنگ  /  پست منشین که نیست جای درنگ

گشاده شود کار چون سخت بست  /  کدامین بلندی است نابوده پست

به قدر آنچه شوی پست سربلند شوی  /  گرفته‌ایم عیار بلند و پستی‌ها

به چاه اندر افتاد و بشکست پست  /  شد آن نیک دل مرد یزدان پرست

شمه‌ای از داستان عشق شورانگیز ماست  /  این حکایت‌ها که از فرهاد و شیرین کرده‌اند

به زبان شرح عشق نتوان گفت  /  که نمی‌گردد از بیان روشن

حال من خود در نمی‌آید به نطق  /  شرح حالم اشک خونین من است

عاشق و رند و نظر بازم و می‌گویم  /  فاش تا بدانی که به چندین هنر آراسته‌ام

 گرفتن برد از رخ مرد آب  /  سیه روی شد تا گرفت آفتاب

گرفتم همچو خور عالم بگیری  /  کسوف مرگ را آخر اسیری

چنین است مرمرگ را چاره نیست  /  بر جنگ او لشکر و باره نیست

اگر تخت سورت بباید همی  /  غم و رنج گورت بباید همی 

چون ز فتنه گران تهی شد جای  /  پیش خود فتنه را نشاند ز پای

عالم از شور و شر عشق خبر هیچ نداشت  /  فتنه انگیز جهان غمزۂ جادوی تو بود

چه فتنه بود که حسن تو در جهان انداخت  /  که یک دم از تو نظر بر نمی‌توان انداخت

ور تو بنشسته‌ای مکن فرهی  /  زان که تو فتنه‌ای نشسته بهی

(خاييدن: به دندان نرم كردن) - (بُنشن: بوتۀ گل) - (سنان: سرنيزه)

(دانگ: يک‌ششم چيزی) - (رعنا: زيبا) - (كُلّه: برآمدگی پشت پای اسب) 

(كُميت: اسب خال‌دار) - (ستوه: درمانده) - (كيد: فريب)

(دهش: بخشش)- (تجلّی: آشكار شدن) - (خواجه‌وش: گدامنش) 

ج - د

ب - ج

الف - ب

الف - د

چهار

سه

دو

یک

آواز بوق و دهل بخاست و نعره برآمد، گفتی قيامت است از آن دحشت. 

چون به خانه فرود آمد همۀ اوليا و حشم و اعيان حضرت، به تهنيت وی رفتند. 

اصحاب حزم، گناه ظاهر را عقوبت مستور جايز نشمرند. 

هرگاه حوادث بر عاقل احاطه يابد در پناه صواب دَود و بر خطا الحاح ننمايد. 

سؤال كردم از خار كاين سلاح تو چيست؟  /  جواب داد كه گلزار صد عدو دارد

هر ساعتكی بت سخنی چند بگويد  /  در آب جَهَد جامه دگر بار بشويد

در اين مقام طرب بی تعب نخواهد ديد  /  كه جای نيک و بد است اين سرای پاک و پليد

خورشيدوار نور دهد بر همه جهان  /  جمشيدوار چون بنشيند به صدر بار

مناجات‌نامه - داستان‌های دل‌انگيز ادب فارسی - تحفة الاحرار - مثنوی معنوی 

مناجات‌نامه - ليلی و مجنون - روضۀ خُلد - فيه ما فيه 

تذكرة الاولياء - شيرين و فرهاد - تحفة الاحرار - مثنوی معنوی

تذكرة الاولياء- ليلی و مجنون - تحفة الاحرار - فيه ما فيه

مهستی بحرينی - عبدالحسين زرّين‌كوب - سودابه پرتوی

كورش صفوی - نجف دريابندری - هادی خسروشاهی

كورش صفوی - نجف دريابندری - سودابه پرتوی

مهستی بحرينی - عبدالحسين زرّين‌كوب - كورش صفوی